Ja, zo blijkt uit de literatuur en de intenties van de minister van Infrastructuur en Milieu (I&M). In haar brief van 23 maart 2011 aan de Voorzitter van de Tweede Kamer, heeft de minister uitgelegd waarom vernieuwing van het omgevingsrecht in haar ogen nodig is en heeft zij een visie gegeven voor de toekomst van het omgevingsrecht.
Wij hebben ons de vraag gesteld of de constateringen en visies van de minister ook gevoeld worden in de uitvoeringspraktijk.
Om op deze vraag antwoord te krijgen hebben wij actoren van bevoegde gezagen en projectleiders binnen DHV gevraagd naar hun ervaringen met het huidige omgevingsrecht en hun visie op de toekomst van het omgevingsrecht. De conclusies uit dit onderzoek hebben we verwerkt in een artikel voor het Tijdschrift voor Bouwrecht dat in het nummer 7 van juli 2011 (TBR 2011/118 ) is gepubliceerd.
Een belangrijke conclusie is dat de theorie niet altijd aansluit bij de visie uit de praktijk. In de praktijk is men nog niet bekomen van de laatste wijziging en wil men eerst weten wat de ingeslagen koers biedt, voordat het roer omgegooid wordt naar een onbekende route.
De praktijk lijkt geen behoefte te hebben aan een nieuwe juridische route, maar wil eerst meer ervaring met en kennis over de huidige wetgeving. Dan pas kan in een volgende fase beoordeeld worden of en op welke wijze stagnatie in ruimtelijke ontwikkelingen opgelost kan worden door ingrepen in het omgevingsrecht.
Verder is in de praktijk ervaren, dat een juridische route niet alle obstakels wegneemt, maar dat ook de procesmatige obstakels opgeruimd moeten worden wil het doel bereikt worden. Daar waar de minister aanstuurt op een nieuw stelsel van omgevingsrecht om de problemen in de gebiedsontwikkeling aan te pakken, blijkt de praktijk hiervan niet overtuigd te zijn en te twijfelen aan de noodzaak van een nieuw stelsel.