Het toepassen verkeersmodellen blijft een vak op zich. Dat geldt in het algemeen, maar zeker als ze worden ingezet voor netwerkmanagement. Welke model zet je dan in? Waar lopen de modellenmakers tegenaan bij het 'vullen'? En hoe moeten de modeluitkomsten worden geïnterpreteerd? In deze bijdrage geven de auteurs een overzicht van de toepassingen & uitdagingen van verkeersmodellen voor netwerkmanagement.
Inschatten wat de effecten zijn van een paar losse verkeersmanagementinstrumenten, is voor een beetje verkeerskundige nog goed te doen. Maar schaal je het verkeersmanagement op naar regioniveau, netwerkmanagement dus, dan neemt de complexiteit snel toe en kan onze geest het niet meer bijbenen. Het verkeersproces is dynamisch, weggebruikers reageren op de inzet van een hele set aan maatregelen, wat je hier doet heeft daar effect - en dat voor een hele regio. We komen rekenkracht te kort om dan nog iets zinnigs te zeggen over de afwikkeling van het verkeer!
Verkeersmodellen bieden die rekenkracht wel. Dynamische modellen bevatten bovendien algoritmes die in staat zijn de dynamiek van het verkeer na te bootsen: filevorming, terugslag, effecten van verkeersmanagementmaatregelen enzovoort. Dat maakt ze ideaal voor verschillende toepassingen binnen netwerkmanagement, zowel op het voorbereidende, strategische vlak, als op het tactische en zelfs operationele vlak. Sterker nog: zonder verkeermodellen is netwerkmanagement nauwelijks nog denkbaar.
Typen...
Maar voordat we dieper ingaan op alle mogelijke toepassingen, is het nuttig iets te weten over de verschillende typen dynamische verkeersmodellen. Een macroscopisch model rekent met verkeersstromen op basis van regels uit de vloeistofdynamica, terwijl een mesoscopisch model rekent met groepen voertuigen. Beide typen leveren inzicht in de knelpunten en laten de dynamische gevolgen zien in de vorm van op- en afbouw van wachtrijen en files. Omdat ze snel kunnen rekenen, kun je er een groot gebied mee modelleren.
Een microscopisch model bootst afzonderlijke auto's na en heeft dus een hoog detailniveau. Dat maakt het mogelijk de verkeersafwikkeling van kruispunten en TDI's in beeld te brengen. Omdat een microsimulatie meer rekenkracht vergt, is die vooral geschikt voor kleinere netwerken.
Een laatste type modellen zijn de hybride modellen, in feite een combinatie van een mesoscopisch en microscopisch model. Er kan dan afwisselend worden ingezoomd op lokale details (tot aan 'microniveau' aan toe) en uitgezoomd naar het netwerkniveau.
Lees het volledige artikel onder Downloads.